Nu al eigenwijs!

Nu al eigenwijs

Half september zoekt Jennifer contact met mij op voor meer informatie over een geboortereportage. Jennifer vertelt dat de geboorte een geplande keizersnede gaat worden. Jennifer heeft de ziekte van Lyme . Dit betekent dat de zwangerschap en de bevalling haar heel veel energie kosten en daarbij ook extra voorbereidingen nodig zijn.

Jennifer en haar man Henk hebben al een zoontje Tygo. Hij is ook geboren via een keizersnede, waarbij Jennifer onder volledige narcose moest. Van de geboorte van Tygo weet Jennifer dus helemaal niets, en ze hebben er ook geen foto’s van wat de ouders heel erg vinden. Wel twijfelen ze nog over een geboortefotograaf, gezien de gezondheid van Jennifer. Na alle informatie te hebben besproken gaat Jennifer het met Henk overleggen en ook willen ze het graag met de gynaecoloog bespreken of er een fotograaf aanwezig mag zijn op de O.K.

Een paar dagen later krijg ik een bericht van Jennifer dat Henk wat minder enthousiast is en nog niet weet of hij wel wilt dat er nog iemand bij aanwezig is. Ze denken er nog even over na.
En dan is het een tijdje stil..

Begin oktober benader ik Jennifer om te informeren hoe het met haar gaat en of ik de datum in mijn agenda moet reserveren. Ik krijg een bericht terug dat ze een heel hectisch weekje achter de rug hebben. Ze dachten dat de bevalling al was begonnen! Dat was even schrikken, gelukkig was het loos alarm. Wel volgt er nog een positief bericht dat Henk om is en het prima vind als ik de geboorte van hun tweede zoontje ga vastleggen. Over een paar dagen hebben ze een gesprek met de anesthesist, aan de hand van dat gesprek gaan ze beslissen of ik er definitief bij mag wezen

6 oktober 2017 krijg ik het verlossende bericht dat ze toestemming hebben van het hoofd van de O.K. Het staat beschreven in haar dossier dat ik mee mag de O.K. op mits alles goed gaat! Wat ben ik blij met dit bericht

Jennifer en ik hebben een ontzettend leuk telefoongesprek over hoe alles nu in z’n werking gaat. Ze voelt zich op dit moment erg goed en hoopt nog even heerlijk te kunnen genieten van het zwanger zijn. De keizersnede staat gepland op 7 november 2017. Alles is besproken, het wachten is begonnen

19 oktober 2017 krijg ik een update van Jennifer dat ze al een week de griep goed te pakken heeft. Ze merkt in combinatie met haar chronische ziekte dat haar lichaam op begint te raken. De gynaecoloog vond haar er ook slecht uit zien. Volgende week extra op controle.

23 oktober 2017 krijg ik een bericht van Jennifer dat ze gisteren met spoed is opgenomen in het ziekenhuis. Jennifer moet aan de zakken vocht, bijvoeding en antibiotica. Ze hopen dat ze zich weer iets beter gaat voelen, zodat ze de zwangerschap nog even vol kan houden. Over een paar dagen wordt besloten of de geplande keizersnede een week wordt vervroegd.

Paar dagen later krijg ik een bericht dat de antibiotica aanslaat en ze het nog wel even volhoud. Nog 13 daagjes op bed liggen en dan  kunnen ze hun tweede zoontje in de armen sluiten. Tijdens de 12 dagen die volgde hebben Jennifer en ik via de whatsapp verschillende keren contact over hoe het nu gaat. Super fijn om zo actief op de hoogte gehouden te worden

6 november 2017 krijg ik ’s morgens het bericht dat ze zich morgen om 10:00 uur moeten melden in het ziekenhuis en dat ze om 12:00 uur aan de beurt is. We spreken af dat we er allemaal even voor 10:00 uur aanwezig zijn in de hal van het ziekenhuis en dan gaan we met z’n allen naar boven. Spannend! Het is bijna zover

Maar dan…

22:15 uur krijg ik een appje van Jennifer: ” Ik wil je even een appje sturen. Ik heb al een uur om de 4 minuten weeën. We rijden nu toch naar het ziekenhuis, maar hoop dat het nog afzwakt.. eigenwijs kind

Ik was ZO blij dat ik al had besloten bij mijn moeder te slapen, zodat ik de volgende ochtend rustig aan kon doen en mijn moeder al de zorg voor mijn zoontje over nam! Ik hoefde natuurlijk geen seconde na te denken, pakte mijn spullen bij elkaar en sprong te auto in! Met gierende banden naar Leiderdorp. In de tussentijd nog even contact gehad met Jennifer, die waren bijna bij het ziekenhuis. Gelukkig was het laat in de avond en kon ik goed doorrijden. Ik moest nog een kwartier rijden toen mijn telefoon ging, Henk! De gynaecoloog is al opgepiept, de kleine wordt zo meteen gehaald. PLANKGAS ik moest het halen!

23:10 uur liep ik de kamer in waar Jennifer en Henk waren. 23:15 werd ze opgehaald en richting de O.K. gebracht. Ik was dus net op tijd. Bij de O.K. kreeg ik nog even snel een mooi pak in mijn handen geduwd en Jennifer werd al doorgereden voor de ruggenprik. Henk stond rustig met zijn armen over elkaar te wachten op de gang. We kletsten wat, hij stond er nuchter bij. ”Nu al eigenwijs, die kleine man”, zei Henk trots met een big smile op zijn gezicht.

23:55 mochten wij dan eindelijk naar binnen. Alles was goed met Jennifer en ze kon de geboorte van hun tweede zoontje volledig meemaken. Wat een geruststelling was dat!

00:05, twaalf uur eerder dan in de planning stond, was hij daar dan eindelijk…RAVI. En wat deed hij het goed! Direct heerlijk bij mama op de borst, en die lach die verdween niet meer van de gezichten van de kersverse ouders

Alles was goed gegaan, ouders lagen te genieten van hun zoon en de artsen waren nog bezig om de wond dicht te maken. Het was een gezellige sfeer in de O.K. Er werd gelachen en er werd weggezwijmeld bij het knappe, tevreden koppie van Ravi. Twee artsen waren al lachend aan het bedenken hoe ze hun man over gingen halen voor nog een kindje

Jennifer voelde zich goed en mocht terug naar haar kamer. Direct werden de opa’s en oma’s opgebeld. Tycho mocht wakker gemaakt worden en mocht naar het ziekenhuis komen. Jennifer kreeg al appjes met foto’s toegestuurd van haar moeder dat Tycho zo blij was dat zijn broertje geboren was en heel graag naar zijn broertje toe wilde.

Henk haalde Tycho uit de hal en bracht hem naar zijn moeder en kersverse broertje. Tycho was alleen maar aan het lachen en kusjes aan het geven. Hij was zo blij met zijn broertje! Daarna kwamen de opa’s en oma’s en trotse tante ook nog even spieken bij de kleine Ravi.

Zo zie je maar weer dat zelfs een geplande keizersnede niet gepland hoeft te zijn. Het was ontzettend mooi om de geboorte van Ravi vast te leggen. Ontzettend bedankt dat ik hierbij aanwezig mocht zijn lieve Jennifer en Henk. Nu heerlijk genieten van jullie prachtige gezin.

Liefs Larissa
Larissa Shootsmemories

 

 

One thought on “Nu al eigenwijs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *